2026-07-09 16:46:40
The sneakerweb is a peer-to-peer protocol for web publishing without permission: there are no DNS servers, domain registrars, or web hosts.
Instead, websites are stored directly on user devices, and transferred between them through the ultimate fallback infrastructure: physical storage media.
Ik weet nog niet wat het exact is en hoe het werkt, maar ik wil dit best eens proberen…
2026-07-09 16:05:22
I have to add: this paper SMELLS amazing (!) and I hope it maintains some of its aroma in transit.
Okay — The Writer & the Witch is the story you’ll receive immediately. And the one you’ll smell immediately.
The second book will ship later this summer:
Mr. Penumbra’s All-Night Reading Room
Ik heb de bundel direct besteld. Ik blijf een groot fan van Robin Sloan. Niet alleen zijn boeken, maar juist het creatieve werk wat hij er bij doet. Een voorbeeld om naar te leven.
2026-07-09 14:57:00
Normaal zou ik nieuws als dit binnen een dag of twee dagen wel op hebben gepikt en er zelf iets over hebben geschreven. Maar nu zit er bijna twee weken tussen. Op 24 juni is de blogger, schrijver, fotograaf Om Malik overleden. En toevallig lees ik daar gisteren over. Jan schrijft een prachtig bericht hoe hij Om op een afstand bewonderde. Hoe Om een een echte blogger is. Een eersteling. Iemand die door veel te delen juist vermenigvuldigde.
Het is verschrikkelijk dat hij is overleden. Om is een van de oerbloggers; hij verdiende zijn sporenin de techjournalistiek van Silicon Valley. Hij heeft een enorm oeuvre opgebouwd met zijn scherpe blik over alle (Big)tech bedrijven. Hij zag nieuwe trends heel vroeg, eerder dan veel anderen. Ik volgde Om’s blog niet meer religieus zoals ik dat vroeger wel deed, maar net als Jan bewonderde ik hem van een afstand. Hij was een van de OG bloggers en zal dat altijd blijven. Dat bewijzen de vele verhalen over zijn leven
Maar dit bericht maakt tegelijk iets anders bij mij los. Hoe kan het dat ik dit pas twee weken later lees? Had ik het eerder moeten weten? Willen weten? Is dat belangrijk voor me? Misschien niet exact dit bericht, maar door de jaren heen hield ik zoveel nieuws bij dat ik een bericht als Om’s afscheid zeker veel eerder had gezien.
Mijn RSS-feeds zijn al tijden ongelezen, ik ben niet dagelijks op een vaste set blogs te vinden en het meeste wat ik bijhoud is gerelateerd aan AI, wat ik uit nieuwsbrieven, Linkedin en Whatsapp groepen haal. Het bericht van Om zette me op pauze om na te denken: vind ik dát dan wel de moeite waard? Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg om te weten dat als ik dit soort vragen aan mezelf stel, het antwoord echt wel weet.
Ik kies er zelf voor om als zelfstandige diensten aan te bieden rondom AI. Dat betekent dat ik de veel te snelle technische ontwikkelingen volg. Maar ik vergeet om me heen te kijken en te zien wat er nog meer op dat fantastische open internet gebeurt. Vrienden die ik normaal volg, die dicht bij mij staan en die op een afstand wonen en werken, lijk ik plots uit het oog te zijn verloren.
Die realisatie betekent dat het tijd is om daar iets aan te doen. Dat betekent echt keuzes maken wat ik op een dag consumeer en natuurlijk er zelf over te schrijven.
Tenslotte over Om Malik, in september lijkt er een OmFest te komen, georganiseerd door zijn goede vriend Matt Mullenweg die een prachtige blogpost over hem schrijft. Het lezen meer dan waard.
Om’s last word was “love.”
2026-07-07 16:56:49
Ik heb de test zo eerlijk mogelijk beantwoord en kom er uit als een B2B Saas Consultant. Ik weet nog niet goed hoe ik me daar bij voel. Drie woorden waar ik bar weinig mee heb. Laat ik het er op houden dat de beschrijvingen zo gekozen zijn dat ze mijn ware aard niet goed weten te vangen…
2026-07-05 22:13:05
Google Reader was building the wrong future
Google Reader was the social network people wanted all along.
Ik vraag me af hoe Google Reader nu zou zijn, in deze dagen. Stel dat het nooit was weggegaan. Stel dat het was doorontwikkeld in de afgelopen 10+ jaar. Met mobiel, met apps, met AI. Zou Google beter in de race zijn gebleven voor de sociale laag van het web? In plaats van die weg te geven aan Meta en China? Zou Reader en Twitter de ultieme combi zijn geweest?
2026-06-28 16:54:18
Dit weekbericht bereikt je vanuit onze heerlijk afgekoelde achtertuin. Ik hoef je niet uit te leggen hoe het de afgelopen dagen is geweest toch? De afgelopen nacht voelde een kruising tussen een flikkerende TL-lamp en het gevoel dat ik in een horror-film zit. Ik kijk vanuit het raam op een een twintig meter hoge naaldboom achter ons huis. Als daarachter ’s nachts het onweer losbarst, dan krijg je toch wat Hitchcock-gevoelens.
De struiken en planten in de achtertuin zorgen voor nu een heerlijke verkoeling. Met een kop koffie en mijn Morning Pages begin ik de zondag.
Lees je dit voor het eerst, welkom! Mijn naam is Frank Meeuwsen en ik ben in mei 2025 gestart met een onderzoek/project/boekidee rondom het vraagstuk "Hoe gebruiken creatieve professionals een papieren notitieboek als startpunt voor hun creatieve werk, en welke patronen zijn daar te ontdekken die voor andere kenniswerkers interessant en inspirerend zijn?" Je kunt hier alle details lezen. In dit weekbericht praat ik je bij over de voortgang en wat er aan komt.
Over een paar weken stappen we in de auto voor een roadtrip naar Italië. Ik heb me voorgenomen om geen laptop mee te nemen. Tegelijk wil ik wel verder met hoofdstukken en heb ik mijn interviews en notities nodig. Kan het helemaal vanaf een telefoon of zal ik een oude iPad restaureren en minimaal inrichten als schrijfgereedschap. Of ik koop een goed mini-toetsenbord waarmee ik ook prima op mijn telefoon kan schrijven. Tips zijn welkom!
Wat sowieso meegaat in de reistas is tekenmateriaal. Een paar pennen, een paar kleuren en papier. Ik heb hier hier al vaker gehad dat dit project me weer enthousiast maakt om zelf meer te tekenen. Toch lukt het me nog niet. Alle goede tips en aansporingen ten spijt. Elke Substack-betweter die de schetsboeken laat zien roept "Begin gewoon", "imperfectie is al goed genoeg", "Wacht niet tot je inspiratie krijgt" en andere tegeltjes-wijsheden. In mijn hoofd werkt het dan toch anders. Het heeft met durf te maken. Tegen mezelf. Niet eens om iets aan de buitenwereld te laten zien. Maar de durf om voor mezelf iets te maken en er naar te kijken. Er met een open blik naar te kijken. Dat heeft zeker te maken met de te hoge verwachtingen die ik mezelf opleg voor het eindresultaat. Dat moet zich kunnen meten met wat ik zie in boeken, tijdlijnen en nieuwsbrieven. Is het dat niet, dan geef ik te snel op. Klinkt bekend?
Het is niet nodig. Ik weet dat heus wel. Ik geef vaak genoeg de opmerking in publiek dat je niet verwacht direct de Tour de France te winnen als je net op een fiets stapt. Maar pak een set potloden en er moet direct een Mona Lisa verschijnen.
Dit alles als kleine intro dat ik dan tóch maar eens ben begonnen met kleine tekeningen. Bij mijn Morning Pages maak ik kleine schetsjes wat ik om me heen zie op tafel. Simpelweg om de ogen en de hand weer te trainen. Niet om uiteindelijk de Mona Lisa te evenaren, wel om de oude spieren die ik ooit veel gebruikte weer opnieuw tot leven te brengen.
De laatste weken gaf ik veel workshops en (in-company) trainingen. Ik laat ondernemers zien hoe AI is in te zetten als assistent in werkprocessen. Niet als chatbot, maar als een assistent die opdrachten voor je uitvoert. Teksten schrijven, strategische inzichten verzamelen, mini-applicaties die data verduidelijken die in je bedrijf leeft. Daardoor was mijn agenda behoorlijk gevuld en komt schrijven toch op de tweede plaats. Of zelfs de derde plaats, omdat ik vaak genoeg mijn rust moet nemen en energie op moet bouwen.
Nu de zomervakantie in zicht komt, neemt het aantal workshops af. Dat is een mooi vooruitzicht zodat ik weer in volle vaart verder kan met het boek.
Mocht je je afvragen of AI het boek schrijft? Zeker niet. Ik heb hulp van AI-agents met wie ik brainstorm voor de opzet van een hoofdstuk, of die onontdekte verbindingen vindt in mijn oudere notities. Maar de teksten die in het boek verschijnen zijn allemaal van mijn hand.
Er gaan twee boeken mee op vakantie. Ik heb ze allebei al gelezen, daarom neem ik ze mee op vakantie. Het ontslaat me van de gedachte dat ik ze móet lezen omdat het vakantie is. Geen boeken over de toekomst van AI, persoonlijk kennis management of online notities maken. In de koffer gaat CreativeQuest van QuestLove, de drummer van de band The Roots, een invloedrijke hiphop band. Ik las zijn boek vorig jaar al, zoals je in de nieuwsbrief van een jaar geleden kunt lezen:
In Creative Quest laat hij zien hoe je een gewoonte kunt maken van ideevorming. Creativiteit is een proces van gewoontes.
Het tweede boek is The Hitchhiker's Guide to the Galaxy van Douglas Adams. Natuurlijk ken ik het boek, ik heb genoten van het audioboek een paar jaar terug en ik heb het al eens gelezen. Ik kreeg van de kinderen de 42nd Anniversary Edition cadeau. Het eerste deel van de complete boxset die ik nu wil verzamelen. Alle vijf delen van de trilogie die dit absurde maar meesterlijke verhaal vertellen.
“We'll be saying a big hello to all intelligent lifeforms everywhere and to everyone else out there, the secret is to bang the rocks together, guys.”
Afgelopen weken was ik opnieuw te gast bij een aantal creatieven die ik interviewde vorig jaar. Deze keer om foto's te maken van de notitieboeken. Het is leuk om weer bij te praten met iedereen, waar ze nu staan, welk werk ze nu maken. Ik maak alle foto's in mijn photocube, zodat de notitieboeken er goed uitspringen. Zo stond ik deze week bij Roy Scholten en was ik te gast in de studio van straatfotograaf Michiel Heijmans. Komende weken ga ik nog bij minimaal 5 anderen langs en er staan afspraken gepland na de vakantie.
Mijn Substack algoritme is inmiddels volledig getraind om me alleen schetsen, notitieboeken, artiesten en schrijvers te tonen. Eerlijk gezegd, ik vind het lekkerder om doorheen te scrollen dan Instagram, LinkedIn of Mastodon. De combinatie van losse notities, nieuwsbrieven, reacties en korte video's past me.
Ik deelde al eerder de Substackers die ik volg, afgelopen week kwam daar nog Samgar Renkema bij. Zijn 100 Days Drawing project is prachtig om te volgen. Zeker nu hij werkelijk op dag 100 is gekomen en het verhaal van de kleine wandelaar gewoon doorgaat. Extra tip is de korte video over zijn project en Samgar bezig te zien om zijn tekeningen tot leven te brengen.
Dat was het voor deze editie. Ik ga verder met schrijven en tekenen. Tot de volgende editie! Eerdere weekberichten lees je hier op de site.