2026-08-18 21:05:54
De hoeveelheid papieren post in onze brievenbus na 2 weken vakantie-afwezigheid is verwaarloosbaar. Een brief van de gemeente over parkeerproblemen in de buurt, de eerste snelheidsboete uit Zwitserland en post uit Berkeley, Californië. Die laatste envelop is natuurlijk de leukste. Het zijn de Magic Postcards van Robin Sloan, waar ik al eerder over schreef. Robin stuurde me netjes de bestelling, maar niet voor ik hem mailde met een speciaal verzoek. In zijn nieuwsbrief staat een foto van één van de misprints van de kaarten, waardoor een roze laag zichtbaar wordt en de print zelf in twee delen is gesplitst. Ik wilde eigenlijk wel één van die misprints in plaats van een reguliere kaart. Robin was meteen enthousiast en deed er een misprint bij.
Nu kan ik de Magic Postcards versturen, maar ergens vind ik dat ook zonde. Ze zijn zo fraai gemaakt. Maar het zijn gebruiksvoorwerpen. Dus te gebruiken!
Nog een paar dagen later kreeg ik weer post uit Berkeley. Weer van Robin Sloan. Deze keer ontving ik zijn eerste van twee booklets uit de Summer Workshop 2026, The Writer & The Witch.
Een heerlijk kort fantasy-verhaal met (je verwacht het niet) een eigenwijze schrijver en een heks. Het is eigenlijk een fabel. Met tovenarij. En magie. Het verhaal is her en der online te vinden, maar om het op papier te lezen, zo net na het avondeten, op de bank. Heerlijk. Ik heb nu al zin in zijn tweede boekje, wat einde van de zomer verschijnt.
2026-08-18 19:08:27
Bookmark You can hear the squeak of sphincters closing door Doc Searls Weblog
I’ve been a satisfied Claude customer, and I’m ready to bail completely. And I’m not alone. Because watermarks in text are invisible time bombs ready to scream, “The author didn’t write this! I did!”
Oh boy… ik ben nog niet echt bijgelezen met alles rondom de nieuwe watermerken in de teksten van Claude, maar de ophef is er zeker. Ik zag in de nieuwe editie van de AI Report nieuwsbrief een soortgelijk artikel.
2026-08-16 19:32:36
Let’s Get Digital | flower.codes
Am I going to read this book more than once again? Does this book hold personal meaning (such as a gift, or representative of a specific time)? Is this book rare or collectible in some way? Does the presence of the book in my space inspire me?
Vier vragen die je jezelf kunt stellen om de fysieke boeken in je huis op te ruimen. Volgens mij kun je het net zo goed gebruiken voor bloempotten, administratie en die doos met oude schroefjes.
2026-08-16 15:23:21
Tijdens de bijeenkomsten van Digitale Fitheid gaat het de laatste maanden vaak over AI. Terwijl ik zojuist weer een voorbeeld hoorde dat simpele digitale fitheid nog zo veel meer is dan je complete digitale informatiebehoefte ordenen met AI.
Monique Dubbelman was te gast bij Radio 1 om te praten over haar digitale opruimtechnieken volgens de Swedish Death Cleaning methode, waar ze een hele leuke blogpost over heeft geschreven.
Tijdens het gesprek met Monique geven de twee presentatoren grif toe digitale immigranten te zijn. Ze komen uit een tijdperk zonder computers, zonder internet. Ze weten niet goed waar ze moeten beginnen. Want elke mail, elke foto bewaren ze, soms zonder reden. Of omdat ze niet goed weten hoe ze het moeten verwijderen.
Dat geldt voor zoveel mensen: hoe begin je met het opruimen van je digitale foto’s, van e-mail, van tekstbestanden, van muziek. Want ook dat verschrikkelijke U2-album van Apple kwam nog ter sprake. Het was voor mij in 2014 al logisch om het met 3 stappen te verwijderen toen het ongevraagd in iTunes verscheen. Maar dat blijkt dus niet voor iedereen zo logisch. Een leerpuntje voor de Digitale Fitheid meetups. Niet alleen over U2 en muziek verwijderen, maar over het startniveau van de deelnemers. En hoe logisch het dan weer is voor anderen om hun fysieke huis netjes en opgeruimd te houden, daar ligt bij mij het startniveau weer een stuk lager…
Naast digitaal opruimen is fysiek opruimen een groot onderwerp in ons huishouden. We kwamen terug van vakantie en zoals zo vaak kijk je dan in je eigen huis rond en denk je: dit moet echt anders, we moeten het echt anders gaan aanpakken.
We hebben dat gevoel al langer. We hebben over de jaren zoveel spullen verzameld. We hebben enorm veel boeken maar denk ook aan administratie, kleding, (inmiddels) overbodige keukenapparatuur en bloempotten die we destijds wel mooi vonden maar nu best overbodig zijn. We hebben nog dozen met DVD’s staan, we hebben dozen waar we niet eens van weten wat er in zit. En ja, ik ben zo iemand met die-ene-doos-met kabels. Want stel je voor dat iemand toch ineens een kabel nodig heeft om Scart met HDMI te koppelen? En is het zo erg om meer dan 10 USB-A naar Micro-USB kabels te bezitten? (Ja!)
Er is veel oud speelgoed van de kinderen. Ze zijn inmiddels 20 en 14. Een deel van het speelgoed willen we echt wel houden uit nostalgische overwegingen of om later door te geven, maar ik denk dat 80% naar de kringloop kan. We kunnen het aan de buurtkinderen weg geven. Of gewoon weggooien.
En over administratie gesproken, we hebben een volledig papertrail van hun schoolcarrière. Zoveel rapporten, losse werkbladen, tekeningen, lesboekjes, losbladige spullen die we aan het einde van elk schooljaar meekrijgen en op de bovenste plank van een opslagkast verdwijnt. Het ligt er inmiddels meer dan 10 jaar. Ik denk dat het wel weg kan…
Op de grens van digitaal en fysiek is de hoeveel e-waste die we in ons huis hebben. Zoals 10 micro-USB kabels. Oude iPhones. Een vage mini-laptop met Linux die het niet echt meer doet. En net als Monique heb ik een stapel oude externe harddisks.
Ik heb ze al een tijd geleden leeggehaald en de belangrijkste data ontdubbeld en opgeslagen op een eigen storage server die ik huur bij Hetzner in Duitsland. Nu heb ik die harde schijven nog, maar die kun je niet zomaar bij de milieustraat inleveren. Iemand anders kan die harde schijven pakken, ze aansluiten en al je data bekijken. Je moet dat echt voorbereiden.
Vernietig die harde schijven eerst zelf. Mocht je ze nog ergens op aan kunnen sluiten, dan kun je ze helemaal formatteren en een grondige disk wipe doen. Daarna kun je ze een stuk veiliger wegdoen. Ik heb mijn harddisks met een metaalboor doorboord, zodat de disks onbruikbaar worden. En daarmee kan ik ze veilig bij de milieustraat achterlaten.
We moeten fysiek net zo goed opruimen dus. Maar net als digitaal, waar begin je dan? Want wij hebben wel wat ruimte in huis, maar geen oneindige ruimte. We kwamen tot de conclusie dat we een soort pitstop nodig hebben om tijdelijk spullen op te bergen. Zodat we de ruimte krijgen in huis om het opnieuw aan te kleden en nieuwe keuzes te maken. Een nieuwe kast of betere muurplanken.
Die pitstop hebben we, maar zelfs die zat vol. Een paar jaar geleden huurden we een storagebox in zo’n onooglijk pand aan de rand van de stad. Met die 6 m3 opslag konden we een grote slaapbank tijdelijk opbergen. We wilden hem bewaren voor onze dochter, als ze op kamers gaat wonen. Nu woont ze inmiddels in een studentenhuis, maar die kamer is veel te klein voor de slaapbank. En die slaapbank is bij nader inzien enorm groot en enorm zwaar. Mocht ze ooit iets nodig hebben, dan kopen we inmiddels liever een nieuwe slaapbank dan dit lompe ding te versjouwen.
We hakten de knoop door. We regelden een busje om de slaapbank uit de opslag te halen. Plus wat andere losse spullen die we gaandeweg tegenkwamen die we niet meer nodig hebben. Dat gaf ineens enorm veel ruimte in de opslagruimte.
Bij het afvalscheidingsstation in Utrecht is een dependance van de kringloopwinkel. Ons eerste idee was om de slaapbank daar weg te geven. Maar bij het woord “slaapbank” schudde de medewerker al resoluut zijn hoofd. “Slaapbanken, die raak ik aan de straatstenen niet kwijt. Ik heb een magazijn vol met slaapbanken en ik krijg ze niet verkocht. Dus nee, die neem ik niet meer aan.” De slaapbank kwam daarna roemloos aan zijn einde in de container van het grof afval.
Die ruimte in onze storagebox, daar kunnen we nu tijdelijk wat dozen met boeken en andere spullen kwijt, die we nog wel willen houden, maar die niet direct in het zicht hoeven te zijn. En dat zorgt er weer voor dat we ruimte in een aantal kamers krijgen. Zodat we die goed kunnen inrichten. Waar we bewuste keuzes maken wat we wel en niet willen houden. Dat gaat over kleding, boeken, paperassen, speelgoed en ander spul. En zo denk ik dat we het komende half jaar stukje bij beetje steeds bezig zijn om ons huis wat verder op te ruimen. En hopelijk de opslagruimte uiteindelijk kunnen verkleinen of zelfs opzeggen.
Opruimen is niet altijd even makkelijk voor ons. We weten nu dat we met één plek moeten beginnen, soms rigoreuze keuzes moeten maken en daarna er op vertrouwen dat het opruimvirus zich over het hele huis verspreidt. Opruimen is noodzakelijk. Keuzes maken, niet alles willen bewaren. Als we dat fysiek doen is het digitaal net zo logisch. Ondanks de groeiende mogelijkheden in de cloud, met eigen servers, is het niet altijd nodig om maar alles te blijven bewaren.
We hebben nog geen digitale opruimcoach nodig zoals Monique heeft gemaakt. Mijn vrouw en ik houden elkaar scherp en we hebben een beeld hoe we het willen hebben. Dat kost tijd, het brengt discussie over wat we wel en niet houden. Uiteindelijk leer je nog beter te waarderen wat je wél bewaart. Omdat het een bewuste keuze is, omdat het meer in beeld is.
En soms helpt het om even tijdelijk dingen buitenshuis te bewaren, al is het maar dat het uit zicht is. Dat geeft je de ruimte om in je eigen huis weer dingen op een andere manier in te richten en het leuker te maken voor jezelf.
2026-08-09 15:28:54
De afgelopen dagen denk ik weer na hoe ik online alles in balans breng. Mijn blog, interessante links, online aanwezigheid, CreativeNotes, comments, maar tegelijk de professionele kant van die online aanwezigheid. Hoe hou ik dat in evenwicht. Ik zou dat na 26 jaar bloggen toch wel moeten weten. Niets is minder waar. Het blijft zoeken. De huidige site op frankmeeuwsen.com is in elk geval niet voldoende. Dat is al een jaar een lelijke placeholder voor wat er zou moeten komen. Daar moet ik eens werk van maken. Maar er moet ook een manuscript af. Gelukkig heb ik nog een paar weken redelijk wat werkvrije tijd.
2026-08-08 16:40:56
Waar wij slapen moet het zo donker en stil mogelijk zijn. We kunnen beiden slecht tegen tikkende wekkers, controle lampjes of knipperende LED-lichtjes. In een hotelkamer is dat nogal eens een uitdaging, aangezien er altijd wel een wandpaneel van de airco hangt of de TV tegenover het bed staat.
Nu zijn we om een of andere reden goed gewend aan het rode lampje van de TV. Thuis stoort het ons niet, dus in een hotelkamer kunnen we dat prima hebben. Voornamelijk omdat zo’n rood lampje zelden een licht uitstraalt waar vliegtuigen op kunnen navigeren. Hoe anders is dat met het wandpaneel van de airco!
De twee lampjes in de foto hierboven gaven in de nacht een enorme licht in de hotelkamer. Het geluid van de airco zelf viel reuze mee, door de warmte was het nodig die nacht. Dus we lieten de airco gewoon aan staan. Maar in ruil daarvoor kregen we een signalering die niet zou misstaan in matrixborden boven snelwegen. Onze hele kamer werd behoorlijk verlicht door de twee groene oogjes van de airco.
Gelukkig heb ik sinds een paar jaar de oplossing bij me in de koffer.
Deze pikzwarte vinyl-stickers komen in verschillende formaten en zijn op allerlei LED-lichtjes en andere apparaten te gebruiken om het licht te blokkeren. Eén zo’n vel kost een paar euro, bij de betere webshop. Ik kocht deze rond 2023 bij BOL.com, en elk jaar heeft het ons uitstekend geholpen op menig hotelkamer. Je ziet dat ik al meerdere stickers heb gebruikt voor verschillende apparaten. Zelfs het aftapen van een compleet LED-scherm van een airco systeem werkte prima. Net zo goed als voor de lampjes op dit airco systeem.
Ik heb geen foto’s om het verschil te laten zien hoe donker de kamer plots werd, maar geloof me, we sliepen een stuk beter nadat ik deze twee zwarte vrienden op het paneel plakte. En de dag erna verwijder je ze eenvoudig, zodat je geen spoor achter laat van je eigen hotelkamer-hack voor het kamerpersoneel.
Slaap je in hotelkamers, schaf zo’n velletje stickers aan. Je hebt er jaren plezier van.