2026-08-04 21:31:38
We zijn inmiddels op de terugweg uit Italië. We hadden nog geen vaste route bedacht, dus dit weekend bedachten we dat we via Geneve wilden terugrijden. Daar zijn we nog nooit geweest en het is een mooie tussenstop om een dagje rond te kijken. Een bezoek aan Geneve is niet compleet zonder een bezoek aan CERN. Het wereldberoemde wetenschappelijke instituut, waar de Large Hadron Collider staat, het Higgs Boson deel is ontdekt en minstens zo belangrijk, het is de geboorteplaats van het World Wide Web. Trouwens, als je als instituut je eigen domeinextensie hebt, dat is toch wel het coolste. Vind ik dan.
Die heilige grond moest ik bezoeken. De originele server waar de eerste website op is gehost zou “on display” zijn. Er is een gedenkplaat in een lullig gangetje. Maar helaas, ik heb het allemaal niet mogen zien.
Ik had vooraf via email gecheckt met de bezoekers-receptie of er iets te zien is over de geschiedenis van het WWW. Ze verzekerden me dat dit er is. Maar de exposities gaan over de Large Hadron Collider, de Big Bang en Quantum Fysica. Allemaal enorm interessant, maar ik wilde vooral die oude zwarte serverkast zien.
Ik deed navraag bij de receptie en bij visitor guides, liet ze de email zien en allemaal verontschuldigden ze zich voor de fout van de mailende collega. Die server en gedenkplaat zijn niet voor eenvoudige stervelingen te bezoeken. Je moet al iemand kennen bij CERN en een persoonlijke uitnodiging krijgen, anders kom je niet binnen bij de heilige ruimtes waar de wetenschappers hun werk doen.
Ik probeerde het nog met een telefoontje naar Nederland. Ik ken minimaal één iemand die mogelijk weer mensen kent bij CERN. Ik belde Martijn Aslander op zijn verjaardag, hij kende wel iemand die weer iemand in het instituut kent, maar het is te kort dag om dat te regelen.
Helaas dus geen geschiedenis van het WWW met eigen ogen gezien. Maar ik heb wel gezien hoe belangrijk en relevant instituten als CERN zijn. Ik was in elk geval in de buurt van internetgeschiedenis. Dat is me ook wat waard.
Dan gaan we nu Geneve zelf in, ons vergapen aan te dure horloges.
2026-08-01 15:43:54
Elke ochtend heb ik op deze plek voor ons appartement een klein ontbijt en schrijf ik mijn Morning Pages. We kunnen het slechter treffen op vakantie.
2026-07-30 21:29:40
Dit is niet een standaard vakantieblog. Ik lees ze met veel plezier van anderen, zoals van Elmine in Londen en Jan in Albanië. Onze dagelijkse beslommeringen en avonturen vertrouw ik deze vakantie alleen toe aan het papier. Ik maak elke dag een tekening van de dag er voor. Wat korte aantekeningen, ik plak een polaroid er bij. Dat gaat in ons vakantie-notitieboek en blijft daar. Alleen voor ons. Ik schrijf er over de uitkijktorens in Ettlingen. Het verkeer rondom Milaan en mijn bezoek aan de Codex Atlanticus van Leonardo da Vinci (een hoogtepunt deze vakantie). We dwaalden door de middeleeuwse straten van Lucca en werden langzaam verliefd op het stadje. Ik ontdekte daar de non-alcoholische Aperol Spritz. We kwamen terug in Greve in Chianti, waar we in 2017 in hetzelfde restaurant aten en het was nog altijd ”tipica Toscana”.
Inmiddels zit ik op ons balkon van het eigen appartement. We zitten aan de rand van het dorp Gaiole in Chainti. In Toscane, het hart van de Chianti streek. We zijn omringd door de Toscaanse heuvels, vanaf ons balkon zie ik drie wijngaarden en ik kijk op het kleine dorpje met kerkje en een typisch Italiaans marktpleintje. Zoals je ze kent uit de oude Italiaanse films met Sophia Loren. Het enige wat ik hoor zijn de luid kwetterende zwaluwen die een nest bij ons appartementcomplex hebben. Ergens in het dorpje een blaffende hond en het gejoel van Deense en Duitse kinderen in het zwembad, direct onder ons appartement.
Het is precies op die plek waar ik nu schrijf. Waar ik dit schrijf. Dat is eerlijk gezegd het enige wat uit mijn handen komt. Sinds jaar en dag kenmerken mijn vakanties zich door een enorme rusteloosheid. Het liefst wilde ik elke dag iets doen. Op bezoek in een stadje, een kerk bekijken. Een markt. Naar een zwembad, een bos, als we maar op pad waren. Langzaam maar zeker werd me duidelijk dat dát geen vakantie is. Voor mij niet en voor de rest van het gezin niet. Ik heb een enorme moeite om echt rust te nemen tijdens de vakantie. Er moet altijd wel iets gebeuren, anders zijn dat verloren dagen en uren. Maar dat roer moet om. Ik moet echt meer rust nemen. Met de symptomen van PSC die niet erger worden, maar zeker niet minder, moet ik duidelijk meer rekening houden. Zeker in de hitte van centraal Italië. Het is deze dagen minimaal 35 graden. ‘s Nachts daalt de temperatuur niet onder de 23 graden. Dat dwingt me wel om rustig aan te doen.
Ik had me voorgenomen, deze vakantie pak ik het anders aan. Ik neem wél een iPad en een draagbaar toetsenbord mee. Niet om druk aan het werk te zijn. Maar om in elk geval in de ochtenden wat verder te kunnen schrijven aan CreativeNotes. Ik ben al ver in alle hoofdstukken, ik ben op het punt dat er conclusies, samenvattingen, eigen ideeën nodig zijn. Om alles aan elkaar te rijgen. Dat, bedacht ik me, kan ik prima doen op het balkon in Gaiole. Want dan heb ik geen werkverplichtingen. Geen workshops die voorbereiding nodig hebben, geen planningen of offertes. Ik hoef me alleen maar te focussen op het schrijven. Ik schrijf wat in de ochtend en verder neem ik rust.
Toch lukt het niet.
Dat heeft niets met werk te maken. Ik heb in 10 dagen geen werkgerelateerde mail gekregen, er paniekeert niemand via Whatsapp of Signal. Ik heb al 10 dagen geen LinkedIn gezien. Claude en alle andere AI-programma’s blijven uit. Ik hoef niets, er is geen afleiding.
Toch lukt het niet om verder te schrijven aan CreativeNotes. Ik zit vast.
Dat klinkt heftiger dan het is, maar gelukkig herken ik de signalen. Ik weet dat ik hier doorheen moet. Ik heb door de maanden heen zoveel informatie opgeslagen in Obsidian. Ik heb 15 interviews, sommige in 2 delen. Ik heb transcripts, ik heb al geredigeerde hoofdstukken. Er ligt zoveel klaar om aan elkaar te rijgen. Maar ik krijg het niet uit mijn handen. Ik kan me er gewoon even niet toe zetten. Ik denk dat ik de rust hier op vakantie harder nodig heb dan ik zelf had gedacht.
Dit gevoel gaat weer weg, dat weet ik. Er komt een moment dat ik weer prima aan de hoofdstukken kan schrijven. Misschien is dat pas als ik thuis ben. Misschien dat door deze blogpost de neurale netwerken in mijn hoofd weer de juiste verbindingen maken. Kan het zomaar zijn dat ik morgen een hoofdstuk er uit pers.
Als ik in de ochtend tijdens het ontbijt mijn blik over de Toscaanse heuvels laat gaan, dan heb ik niet de aandrang om diep denkwerk te doen over de laatste hoofdstukken. Ik had de quasi-romatische gedachte dat ik het klusje prima zou klaren, hier in het hart van Italië. Dat ik eenmaal terug de losse hoofdstukken zou samenvoegen en alles netjes in elkaar valt. Niets is minder waar. Het wil gewoon niet.
Dus ik hou me bezig met wat administratief productiviteits-theater. Ik verzamel op indexkaarten wat losse patronen uit de gesprekken. Ik denk er nog eens over na. Ik zet er wat nieuwe ideeën bij. Ik herlees hoofdstukken die ik nog voor redactie moet inleveren. Ik verzamel nieuwe transcripts en lees ze door om extra informatie toe te voegen aan bestaande hoofdstukken. Het is allemaal nodig, maar ik zou liever nu echt iets nieuws maken.
Maar… zet Claude dan aan het werk! Die kan je toch prima op weg helpen?
Eerlijk gezegd helpt AI me maar ten dele bij de hoofdstukken. Het helpt me prima om verbanden te leggen tussen de transcripts. Om een geraamte van een hoofdstuk weg te zetten. Maar het echte schrijfwerk komt van mij. Niet van AI. Dat gebeurde in de eerdere hoofdstukken en dat kostte me meer tijd om weg te halen en te herschrijven, dan dat het me echt tijd opleverde.
Ik ben op vakantie. Ik wil nu even geen gesprekken met LLM’s. Ik mis het ook niet. Ik maakte de afspraak met mezelf om deze vakantie zo AI-loos mogelijk door te brengen en dat werkt uitstekend voor me. We gebruiken Google Translate om de labels in de supermarkt te ontcijferen. Soms laat ik DuckDuckGo toch even een AI samenvatting samenstellen van de zoekresultaten. Maar verder blijft de vakantie AI-vrij.
Ik kreeg vandaag de 29,5-daagse nieuwsbrief van Robin Sloan. Trouwe lezers weten, ik ben een groot fan van de auteur. Hij kondigt een nieuwe set handgedrukte kaarten aan die ik direct bestel. Maar belangrijker is het thema van zijn nieuwsbrief. ”Keep going”. Ik moest dat echt even horen vandaag, want het is exact wat er speelt. Ik moet gewoon door blijven gaan. Deze kleine schrijfdip is tijdelijk en er komt een ander moment waar ik weer verder kan. Nu is het credo “Keep Going”. Daarom deze blogpost, geen standaard vakantieblog maar een train of thoughts die me op een ander traject brengt. Als het maar vooruit is.
Keep Going.
2026-07-22 01:11:22
How far I’ll go to make an RSS feed of your website - Chris Hardie’s Tech and Software Blog
I will look for you, I will find you, and I will make an RSS feed of your website.
And here’s how I’ll do it.
Chris gaat behoorlijk ver om van zijn favoriete sites een RSS-feed te maken. Indrukwekkende manieren om allerlei content toch in je feedreader te krijgen.
2026-07-22 01:08:31
I posted an issue in the help-forum, since there are some errors in my logfile with regards to the feed. I hope it gets sorted soon.
2026-07-21 20:41:37
@dave I thought so, but somehow the posts don’t show up in my microblog interface. I hope @manton might take a look at this.