2026-10-23 01:55:55
Vorige week leverde ik eindelijk het manuscript in voor CreativeNotes. Een project waar ik vorig jaar zomer aan begon, een tijdje pauze van nam en deze zomer hard aan doorwerkte om af te ronden. Het is een enorme opluchting om zo’n manuscript in te leveren. Tegelijkertijd is het een gevoel van “wat nu”?
Want het is nog niet af. Er is nog een voor- en nawoord nodig. Mocht er nog ruimte zijn (yeah right…) dan wellicht een soort verklarende woordenlijst of een deze-moet-je-eens-proberen lijstje met notitieboeken en pennen. Vrij subjectief natuurlijk en ik ken ook niet alle merken en soorten. En de opmaak. En dan nog 1001 kleine andere dingen die oppoppen. O ja, een auteursfoto. Nog zo’n ding.
Ik wacht eerst op het vonnis van de uitgever. Wat vindt hij van de indeling, de hoofdstukken, hoe loopt het, maar net zo goed spelling en de grammatica. Veel heb ik al laten checken. Door mensen en machines. Maar niet alles. Daarnaast wil ik dat het binnenwerk een opvallende opmaak krijgt. Ik heb enorm veel fotomateriaal, daar wil ik iets mee. Komt er ook een website? Wat ga ik verder aan marketing, PR en opvallende acties doen?
Maar nu breekt zo’n periode aan waar wat ik heb geschreven niet meer echt van mij is, maar ook nog niet van de lezer, van julllie (tenminste, dat hoop ik dan, dat jullie het boek willen lezen!). Austin Kleon had het hier eens over in zijn (betaalde) nieuwsbrief. Hij quote weer Jonathan Lethem. Die ik niet kende maar nu wel benieuwd naar ben. Want in zijn boek The Ecstasy of Influence beschrijft hij die periode als volgt:
For me, there’s a weird, unfathomable gulf—I almost wrote gulp—between the completion of a novel and its publication. Some days this duration feels interminable, as though the book has voyaged out like some spacecraft on a research mission, populated by forgotten losers like the ones in John Carpenter’s Dark Star, a craft cut loose by those who launched the thing and now grown irretrievable, bent by space and time into something distorted and not worth guiding home. Then there are other days, where the book might be a pitch that’s left your hand too soon, now burning toward home plate, whether to be met by a catcher’s mitt or the sweet part of the bat you can’t possibly know. Hopeless to regret it once you feel it slipping past your fingertips. Just watch. (That’s the gulp.) The weirdness is in that interlude where the book has quit belonging to you but doesn’t belong to anyone else yet, hasn’t been inscribed in all its rightness and wrongness by the scattershot embrace and disdain of the world. It’s a version of Schrödinger’s cat, unchangeably neither dead nor alive in its box.
Ja, dat is het. Het is een soort van Schrödingers Note. We kunnen er nog veel aan doen, maar de grote berg is genomen. Vanaf hier is bijpunten, nog wat schaven. Maar, zoals Kleon al zegt, om die periode te overbruggen, kun je maar beter druk zijn. Nieuw werk maken. Andere dingen doen. Dus dat doe ik nu. Klantwerk. Hier schrijven. Morning Pages schrijven. Werken aan de marketing van het boek. En veel foto’s uitzoeken. Werken aan een fantastisch binnenwerk. Hart en ziel in de lancering stoppen. Zoveel zin in. En nog zoveel ideeën die nog op de plank liggen.
2026-10-21 16:06:27
Over een manuscript, dissidenten en een jeweetwel-kater
Ik ben er nog! Ik breng heuglijk nieuws: Ik heb het eerste manuscript ingeleverd bij de uitgever!
Die gaan nu de eigen redactie doen en daarna mag ik er honderden d/t-fouten uithalen en mijn wat/dat/die-rommeligheden opruimen. Maar wat een lekker gevoel, om eindelijk een versie af te hebben!
Lees je dit voor het eerst, welkom! Mijn naam is Frank Meeuwsen en ik ben in mei 2025 gestart met een onderzoek/project/boekidee rondom het vraagstuk “Hoe gebruiken creatieve professionals een papieren notitieboek als startpunt voor hun creatieve werk, en welke patronen zijn daar te ontdekken die voor andere kenniswerkers interessant en inspirerend zijn?” Je kunt hier alle details lezen. In dit weekbericht praat ik je bij over de voortgang en wat er aan komt.
Het laatste weekoverzicht was van juni. Natuurlijk is het schandalig om zo lang niets van me te laten horen. Ik was zo druk in het (her-)schrijven van de hoofdstukken dat ik geen ruimte vond in mijn hoofd om dit weekoverzicht nog bij te houden.
Ik ben wel op bezoek geweest bij een aantal van de geïnterviewden om foto’s te maken, toch besloot ik dat nu nog liever niet allemaal in het weekoverzicht te zetten. De focus lag echt op schrijven van de hoofdstukken en minder een wekelijkse update te maken. Het ingeleverde manuscript bevat 55000+ woorden, maar ik denk dat ik ondertussen bijna het dubbele heb geschreven door al het herschrijven.
Ik heb naast het schrijven niet stil gezeten. Ik heb zo’n 700 foto’s gemaakt van allerlei pagina’s in allerlei soorten notitieboeken, ben het halve land doorgereisd met mijn photocube, door hittegolven en regenbuien heen. Nu is het tijd om daar een selectie van te maken voor in het boek!
Samen met Robert “Loudmouth” Adriaansen hebben we de eerste opzet van de cover gemaakt. Die blijft nog even geheim maar krijgen jullie echt wel als eersten te zien.
We starten binnenkort aan de opmaak van het binnenwerk. Want je denkt toch niet dat ik een managementboek schrijf met alleen wat zwart/witte beelden? Dit gaat knallen en poppen in je ogen. Je winteravonden krijgen kleur als je dit boek onder de kerstboom vindt. Dat is het streven, medio december te koop. We zullen binnenkort wel met de voorinschrijving beginnen.
Zoveel zin in!
Derf Backderf is een malle Suske & Wiske naam maar hij bestaat echt. Derf is een Amerikaanse graphic novel artist, van wie ik een paar jaar terug “Punk Rock & Trailer Parks” las. En meteen was verkocht. Wat een fantastische tekenstijl heeft en verhalenverteller is deze man.
Deze week las ik in 2 avonden zijn nieuwe graphic novel, The Dissidents. Een aangrijpend waargebeurd verhaal over Amerika in 1916 - 1918, onder leiding van president Woodrow Wilson. Die met autoritaire hand en minachting voor minderheden, het volk en de wet regeert.
Het boek volgt een groep politieke cartoonisten die in het magazine The Masses geen blad voor de mond nemen, om scherp en satirisch hun eigen land en politiek te fileren.
In het verhaal volg je de levens van de cartoonisten, hoe wetgeving hun stem censureert, hoe gevangenisstraffen en ballingschap invloed hebben op hun leven en werken. Tot en met de mogelijke executie van een cartoonist om een tekening die hij maakte.
The Dissidents is een geschiedenisverhaal van de VS zoals ik nog nooit heb gelezen en een diepe indruk op me achterlaat. Niet in de minste plaats vanwege de parallellen die je met het heden kunt trekken. Een absolute aanrader als je wilt begrijpen hoe de zaadjes die 100 jaar geleden werden geplant nu wederom tot wasdom komen in het huidige geopolitieke klimaat.
Bij de laatste PKM Summit in Utrecht organiseerde ik een Notezine Lab, je kunt er over lezen in een eerdere editie van deze nieuwsbrief. Bij het Notezine Lab leer je in een paar minuten hoe je je eigen zine maakt, een mini-magazine, en ga je zelf aan de slag om deze te vullen met tekst, beeld, print, stempels, stickers.
Een groot succes op de PKM Summit en ik wil het Lab nog eens opzetten bij een evenement of een congres. Organiseer je die of ken je iemand die me hiermee kan helpen, dan hoor ik dat graag!
Ben je al bij Daily Journal in Rotterdam geweest? Een winkel-slash-journaling plek in Rotterdam voor al je fraaie papieren aankopen. Notebooks, journals, pennen, boeken en veel inspiratie. Ik ben nog niet geweest, maar de website en Instagram account maken me nieuwsgierig!
Afgelopen weekend was ik dan weer wél in het Jan Kruis Museum in Orvelte (Drenthe). Een mooi overzicht van de maker van Jan, Jans & De Kinderen, die nog veel meer maakte. Fraaie portretten, reclamewerk en andere illustraties. Met natuurlijk aandacht voor Sint Pannekoek, zijn zelfbedachte feestdag. Ik word vooral weer blij met de kijkjes achter de schermen, de schetsen en notities die er hangen. Een leuk uitstapje in het monumentdorp Orvelte, waar je nog meer musea en oude ambachten vindt.
Peter McKinnon is van oorsprong fotograaf, maar heeft op zijn Youtube kanaal een groeiende playlist over zijn notitieboek-verzameling en analoge productiviteit. Aanrader: De tour in de studio van Casey Neistat en zijn verzameling notitieboeken door de jaren heen.
Dat was het voor deze keer, binnenkort meer nieuws van het voorinschrijf/boeklaunch-front. Stay tuned!
2026-10-06 14:54:34
Ik heb zelden zo’n uitgebreide en complete Obsidian plugin gezien als Word Smith. Dit is een complete schrijfstudio in je Obsidian. Inclusief voortgangsmeters, schrijfmodi, syntax checkers, rapportage voor woorden, zinnen, moeilijkheid. De export functionaliteit naar HTML, PDF en Word is behoorlijk compleet. De Organizer-functie is een droom voor elke schrijver, drag en drop je bestanden in de juiste volgorde, zie in één oogopslag waar je staat, markeer de hoofdstukken in een selectie. Ik zou Word Smith niet teveel combineren met andere plugins maar het echt in een aparte vault installeren en gebruiken.
Had ik dit maar gekend voor ik aan CreativeNotes begon, nu schrijf ik alles in Ulysses. Ook heel blij mee, maar wel een stapje meer complexiteit omdat mijn notities en voortgang wel veel in Obsidian leven. Misschien voor een volgend schrijfproject…
2026-10-06 13:47:02
Binnenkort in een Google Doc near you, de mogelijkheid om je Markdown bestanden direct in te lezen, te editten en in samen te werken en reacties te geven. Dat is een interessante stap van Google. Niet ingegeven om zo auteurs, bloggers en andere PKM-afficionado’s tegemoet te komen.
Nee… “Markdown is a standard text format widely used by Large Language Models (LLMs)…” waarmee Google het eenvoudiger maakt voor machines om de teksten te lezen, schrijven en in samen te werken.
Ik ben benieuwd wanneer de eerste groep losgebroken AI agents een Google Workspace gebruiken om samen te werken en te communiceren…
2026-09-30 19:39:58
In 1993 was ik met een groep vrienden op vakantie op Terschelling. Zoals je doet als je 20 bent. Ons tentenkamp stond naast een groep uit de Achterhoek, goeie gasten, gezellig. Prima om een paar dagen biertjes mee te drinken en te kletsen. Op een dag komt muziek uit een van hun tenten. Nederlandstalig, het klinkt Twents, maar geen idee wat het is.
Het is de band Fratsen, die toen net een nieuw album hadden uitgebracht, Dorst. Ik ben direct verkocht. De stem van (zo blijkt later) zanger André Manuel, de slimme teksten, het experimenteren met instrumenten. De hele vakantie staat de CD erg vaak op. Eenmaal terug in Breda bestel ik de CD bij de lokale platenboer, een week later draait de schijf non-stop op mijn studentenkamer. Het is niet de typische muziek waar ik veel naar luisterde in die tijd. Dat is alternatieve Engelstalige gitaarmuziek, het steviger werk. Dit was Nederlandstalige muziek zoals ik die ook graag blijk te horen. Ik zie Fratsen ooit 1x live, op een scouting-feest of all places. Geen idee meer waar dat was. Alleen dat het een groot feest was en ik het voor geen goud had willen missen.
Helaas raakte ik de CD ergens in de jaren 90 kwijt. Ik denk dat ik hem ooit heb uitgeleend en nooit terug gekregen. Rond die tijd stopte de band er ook mee, ik verloor ze uit het oog. Tot ik de naam André Manuel weer tegenkwam toen hij het nummer Zandloper maakte met Typhoon. Ik had binnen een paar seconden de muziek van Fratsen weer terug gevonden op de streaming kanalen. Maar die CD… die wilde ik eigenlijk wel weer terug.
En dat is nu gelukt! Door een toevallige zoektocht op Marktplaats kwam ik een exemplaar tegen. Top! Een berichtje, een betaalverzoek en voilà!
Dus het eerste wat ik doe, de CD digitaliseren en uploaden naar mijn muziekserver
De CD gaat weer bij de verzameling, ik hoef niet bang te zijn dat het album ooit van Spotify of Apple of een andere dienst wordt gehaald. Alles in eigen bezit. Wel zo’n fijn gevoel.
Nog leuker, op zoek naar wat achtergrond-informatie kom ik op de site van André Manuel en wat blijkt, hij speelt dit weekend in Utrecht! Een try-out van zijn show De Eenzame Ziel, waar “de allerlaatste komiek op aarde een zaal vol bloedchagrijnige Kunstmatige Intelligentie aan het lachen probeert te maken.” Misschien eens gaan kijken…
2026-09-26 17:44:35
What have note-taking PKMs accomplished, really?
Een kritisch startartikel over de rol van PKM in moderne innovaties waarna meerdere blogs dit vraagstuk van andere kanten bekijken. Zie vervolgartikelen bij Unattributed en PracticalPKM. Ik wil deze artikelen nog eens verder uitpluizen en mijn eigen gedachten er over vormen.
Een eerste richting van die gedachte: Het gereedschap maakt niet zoveel uit. Je werkwijze ook niet. Als je maar notities maakt. En hoe meer je maakt, hoe beter. Guido de Boer, die ik interviewde voor CreativeNotes zei me: “Als je in elk schetsboek maar 10% goed werk hebt, dan hoef je maar tien volle schetsboeken te hebben voor één schetsboek aan genialiteit. Dat is een enorme rijkdom.”